Sahibinden temiz animasyon

Animasyon demek, en olmayacak şirinlikleri gözümüze sokmak demek değil mi? Bir köpek balığı, bir böcek ya da bir ekmek kızartma makinesi, animatörlerin elinden geçince gözümüze birden anaokulu anılarımız kadar sevimli gelebiliyor. Cars, bir arabayı sevecek, onun için üzülecek hale getirmenin, ızgarasını gülümsemeye, ön camını ise göze çevirmek kadar kolay olduğunu göstermesi bakımından bile görülmeye değer.

John Lasseter’ın tek özelliği, “Toy Story 2”yi çekerek kariyerine başlayıp sonunda Pixar’ın yaratıcı beyin takımının en önemli adamı olması değil, kendisi ayrıca bir araba hayranı. Kendisinin bir pop kültür hayranı ve gayet yetenekli bir yazar – yönetmen olduğunu düşünürseniz, iyi bir animasyon çekecek olmaya niyetlenseniz sizin de adamınız o olurdu eminiz.

Carburetor County’deki Radiator Springs, Route 66’nın Chicago’dan Los Angeles’a gitmek için tek alternatif olduğu zamanda kıvır kıvır bir yermiş. Şimdi ise şehirlerarası kocaman otobanlar sayesinde unutulup gitmiş. Piston Race’i kazanma hayaliyle yanıp tutuşan afili Lightning MacQueen’in yolu, kaybolup üzerine bir de çekilince Radiator Springs’e düşüyor. Buranın diğer sakinleri, tabanın düşük olunca daha iyi yol tutup daha iyi yarışıldığını bilen Doc Hudson, çekici kamyonu Mater, ateşli Porsche Sally, organik yakıt delisi hippi minibüsü Fillmore ve gazi cip Sarge. Radiator Springs’in inekleri de traktörler. Geviş bile getiriyorlar. Gerçi neyi geviş getiriyorlar ki? Radyatör kayışları mı?

Hollywood, şu eski Amerikan kasabası nostaljisini üzerinden atamadı bir türlü. “Cars”da da durum böyle, hatta filmin mesajı “eski zamanlar ne güzeldi öyle” gibi bile düşünülebilir. Tabii dostluğun kazandığı rekabet de unutulmasın lütfen. Doc ile Lightning’in aynı yarışta yarışmasına ne diyeceksiniz başka?

Filmimizin hedef kitle konusunda sorunları olduğu ortada. Gençlerin ne kadarı 1950’ler nostaljisi ve 1950’ler arabaları ile ilgilenir? Yetişkin – genç espri dengesi yine bildiğiniz Pixar ayarında ama hedefi kaçıran espri sayısı diğer animasyonlara göre daha fazla gibi. Öteki filmlere göre bir eksiği de çocukların kendilerini yerlerine koyabilecekleri bir karakterin olmaması. Başka bir eksik de karakteristik olmaktan uzak, yani “aa bak kim konuşuyor” heyecanı yaşatmayan seslendirme kadrosu.

Özellikle pistteki yarış sahnelerinde şov yapan Pixar’ın teknik becerisine diyecek yok. Yine bıcır bıcır, detay delisi bir film yapmışlar. Ama hâlâ “Finding Nemo” gibi kalbinizi kazanan yeni bir film yapabilmiş de değiller. Bu kadar laftan sonra başa dönersek, yine de bildiğiniz arabaları size birer karakter olarak sevdirebilmesi sayesinde bile görülmeye, arkasından da sevilmeye değer bir film. Yalnız aman diyelim, bizim gibi sürekli farları gözleriymiş sanmayın da!